Het rapport van de Rekenkamer onderstreept wat wij vorig jaar bij de behandeling van de begroting al stelden: er wordt structureel te behoudend begroot met onderbesteding als gevolg. Je weet van tevoren dat wat op de begroting staat niet gerealiseerd zal worden. Jaar in, jaar uit zijn er grote overschotten. Ik heb toen al gezegd dat dit, wat GroenLinks betreft, een slechte zaak is. Als je weet dat bepaalde dingen niet haalbaar zijn, laat die dan niet staan. Je kunt niet alles naar voren blijven schuiven. Ondanks het feit dat het college beweert dat het op koers zit, vrezen wij dat als die projecten in de komende twee jaar moeten worden uitgevoerd, als al die miljoenen die daarvoor gereserveerd staan moeten worden uitgegeven, dit nagenoeg onmogelijk is. Alleen al vanuit het gegeven dat de ambtelijke capaciteit daarvoor onvoldoende zal zijn, naast alle hindernissen die het college zelf al heeft aangegeven. Wat is dan de consequentie? Heel simpel: er is geld van de burger – openbaar geld – dat jarenlang op de bank staat, waar niets mee kan worden gedaan omdat het is vastgezet in allerlei fondsen, terwijl andere projecten, die onmiddellijk geld nodig hebben, moeten stoppen omdat er geen geld is, want dat zit allemaal vast. Dus hebben we aan de ene kant geld en aan de andere kant moeten wij steeds allerlei dingen afhouden, stopzetten, krijgen we problemen met maatschappelijke organisaties, is er geen geld voor de Museumnota – noem maar op allerlei behoeften die er zijn, we hebben dat lijstje gekregen – omdat we dat geld allemaal hebben vastgezet. De adviezen van de Rekenkamer kunnen helpen om ervoor te zorgen dat we voor onszelf ook meer ruimte creëren. We kunnen ervoor zorgen dat we gelden op de juiste momenten en op de juiste plek kunnen inzetten.